وقتشه با هم زندگي كنيم

هوا جان مي دهد براي تنها نبودن .
اين روزهاي دلنشين بهاري كه پر است از باران هاي تند و تگرگ هاي يكباره و آسمان قرمبه هاي گاه و بي گاه جان مي دهد براي اين كه روي تخت ولو شويم و با هم از پنجره نگاه را بدوزيم به آسماني كه ستاره هايش معلوم نيست .
اين روزها همه اش دلم هواي خانه خودم را مي كند ...
خانه ام با او . خانه خودمان ...
خانة خوشگل و گرم و پر لبخند خودمان . خانه اي با كتابخانه اي پر از كتاب .
پر از گلدان هاي سبز ، پر از موسيقي .
دوستش دارم خانه خودمان را .
خانه ما امن ترين جاي دنياست با بوي نسكافه و نواي گيتار .
از همان خانه هاي دلنشين ، همان هوم سويت هوم ها .
من با هيچ جاي اين دنيا نمي توانم ارتباط برقرار كنم .
دلم خانه خودم را مي خواهد ... خانه ام با او